Der Papa wird’s schon richten

Oostenrijkse cabaret kultuur uit de jaren ’50. Dit spotlied van Gerhard Bronner uit 1958 is gebaseerd op een incident met de toenmalige Nationalratspräsident Felix Hurdes. Zijn zoon had een voetganger overreden en Hurdes, der Papa, heeft geprobeerd dat te verdonkeremanen.
Dit lied is nog verboden geworden, maar met weinig succes en onder nationale druk is Hurdes dan uiteindelijk afgetreden.

Kern van het lied: de ‘jeunesse dorée’ zit op café – de Eden – , uiteraard alleen de mannen want “die weiben” hebben ze al lang “nach Hause expediert”, en filosoferen over hun stommiteiten.
Maar geen paniek! Der Papa wird’s schon richten, oftewel, papa brengt het allemaal in orde.

Orchideenstudien

Woord van de dag: Orchideenstudien

Das heisst: universitaire studies die mooi klinken en potentieel veel geld kosten, maar niet echt ergens toe leiden (kwestie op geen tenen te trappen, laat ik jullie zelf invullen om welke studies het gaat )

Spinatstrudl

Aangezien een mens niet kan leven van vokabularium alleen, hieronder een recept voor “Spinatstrudl“, mij aangeleerd door één van mijn sympathieke huisgenotes.

Ingrediënten:

• 450 g diepvriesspinazie (crème, geen bladspinazie)
• 1 bol mozarella
• 1 rol bladerdeeg (te koop in uw lokale supermarkt, bij de gekoelde waren)
• Optioneel: muskaatnoot (al dan niet vers)

How to:

• Ontdooi uw blok diepvriesspinazie in een pan, eventueel met twee eetlepels melk erbij.
• Kruid naar believen met muskaatnoot
• Verhit de oven voor op 22O° en ontrol uw vel bladerdeeg op een stuk bakpapier
• Verdeel de spinazie als een soort landingsbaan in het midden van het vel bladerdeeg
• Snij de bol mozarella in plakjes en leg bovenop de spinazie-landingsbaan

Landingsbaan

• Vouw de strudl dicht en vergeet de eindjes niet toe te kneeden om spinazielekkage te voorkomen

Toegevouwen Strudl

• 20 minuutjes in de oven
• Tadaa! Verbaas vriend en vijand met uw exotische kookkunsten.

NB Zowat alles kan gestrudl’d worden, een crèmige preibereiding komt bijvoorbeeld ook in aanmerking. Go wild.

Faulpelz

Liefste landgenoten,

zoals jullie allicht gemerkt hebben (of misschien ook niet) ontbrak het me de laatste tijd een beetje aan blog-motivatie. Mijn nieuwe Ambassade-gerelateerde bezigheden zijn ook niet zo vatbaar voor online publicatie …

(ik neem toch aan dat ‘discreet zijn’ synoniem staat voor ‘blog hier niét over’).

Helaas geen sappige verhalen dus over waar ik me tussen 9 en 5 mee bezighoud. Maar heb wel iets anders gevonden dat ik graag wil delen, zijnde mijn nieuwgevonden liefde voor de Duitse taal. Het was geen liefde op het eerste gezicht (noch op het tweede, derde, vierde …) en ik lever er nog steeds een dagelijks gevecht mee, maar ik begin langzaam maar zeker te beseffen dat het een ongelooflijk rijke, veelzijdige en *gasp* mooie taal is.

Ik deel met jullie graag mijn ontdekkingen, vreugdes en frustraties.

 

 

Woord van de dag: FAULPELZ (m.) – luierik

Mein Wien in 25 Bilder

Esther en Carolina

I wanna dance with somebody …

Esther en Jokelien

Mezelve

Meriel en Georgina

Zelfontspanner

Esther en Jessica

Esther, Serra, Marita, Jessica

Esther en Marita

Esther en Guillaume

Georgina en Guillaume

Esther en George

Carolina

Jim, Esther, Matt

Carolina, Georgina en Esther

Esther en George

Carolina, Esther, Georgina

Jessica, Sarah, Esther, Marita, Serra

Etentje bij Sarah

Esther en Sarah

Esther, Marita, Jessica

Sarah en Esther

Maturaball groepsfoto

Maturaball

Zetelhoop

 

Weer thuis

Voorlopig

Viennoiserie op hiatus

Voorlopig

Allemaal welkom!

Kirschblüten

Had vandaag voor de verandering een afscheids-filmdate, in één van de vele kleine cinema’tjes die Wien rijk is. Uitverkoren film was “Kirschblüten”, een Duitse film. Jullie moeten hem allemaal zelf bekijken dus wil de plot niet uit de doeken doen maar kan in alle eerlijkheid zeggen dat het lang geleden is dat ik nog zo weggeblazen ben door een film. Heb heel de film lang zitten wenen, hij was zo mooi, ontroerend, origineel … zo’n films zijn zeldzaam.
Wie de kans krijgt, gaan kijken!

Dialog Im Dunkeln

Mijn huisgenote Georgina vertrekt morgen terug naar Engeland en ook ik moet morgen als niet het land, toch tenminste het appartement verlaten, want mijn huurcontract loopt af. Het huis is dus een ware explosie van kleren, vergeten etenswaren, drogend wasgoed en meer van die dingen. Hoewel het een scheisslich proces is, begin ik wel het voordeel te zien van jaarlijks te verhuizen. Je wordt gedwongen door al je spullen te gaan en jezelf de vraag te stellen of die proefbuis gevuld met muntjes die je kreeg in een boekenwinkel, levensnoodzakelijk is voor je verdere bestaan (neen). De totale ontmoediging is af en toe wel groot, wanneer weer eens geconfronteerd met een stapel spullen waar je het bestaan van vergeten was. Bovendien is vanavond onze Comenius Abschiedsparty, dus moet voor die tijd min of meer klaar zijn.

Verder heeft iedereen momenteel vertrekkoorts, dass heißt nog snel alles willen doen wat er de rest van het jaar niet van gekomen is. Gisteren werd ik meegetroond naar de expositie “Dialog Im Dunkeln”. Het is een doe-expositie waar je ervaart wat het is om blind te zijn. Je wordt met een blinde gids in een totaal verduisterde ruimte gestuurd, enkel gewapend met een blindenstok en wandelt daar door een park, steekt de straat over, rijdt in een bus … Het was een heel bijzondere ervaring, en het idee dat het de blinden zijn die de zienden leiden, vond ik wel mooi. Werd wel licht paniekerig van al die duisternis, het is een heel claustrofobisch gevoel en de rondleiding duurt een uur, dus ben op het einde wel zo snel als mijn stok me wou leiden naar de uitgang gestruikeld

Auf Wiederschau’n

Het einde van dit jaar is zo bliksemsnel gekomen, dat het er was voor ik besefte dat het zo dichtbij was. Na een nachtelijke afscheidspicknick gisteren, hobbelen op dit moment enkele van mijn favoriete Zwitsers op de nachttrein terug naar de Heimat, en zo is het de komende week de ene na de andere die zijn koffers pakt … Elke avond wordt dus een Abschiedsabend.

Zo was vanavond mijn laatste soirée de babysitting voor mijn lieve famille Franco-Autrichienne. Gelukkig gaan ze me vreselijk missen Heb ze wat laten spelen met mijn fototoestel, met best wel vertederende resultaten. Je vous présente alors, van klein naar groot, Henri, Louis et Charlotte:

Stadtspark

Henri

Louis

Charlotte

H&E

Louis: J’ai entendu une histoire d’un garçon qui était amoureux de deux filles.

Ik: Ah oui, alors qu’est ce qu’il a fait?

Louis: Il a jetté ces chaussures et il marchait toujours pieds nus.

Ik: C’est ça ce qu’on fait quand on est amoureux?

Louis: Oui.

Cecilia Bartoli

Ik ben eergisteren in de Musikverein naar een concert van Cecilia Bartoli geweest. Dat is dus twee keer geweldig, want de Musikverein heeft één van de mooiste zalen die ik ken in Wenen en tja, Cecilia … Voor zij die haar kennen, is geen extra uitleg meer nodig, denk ik.
Voor wie hier niet kent, ze is één van de beste sopranen van de laatste 20 jaar en een persoonlijke favoriet.
Ze is ook ongelooflijk sympathiek (niet dat ik haar persoonlijk ken, maar ze straalt het uit). Ze heeft zelfs gejodeld! Heb nog nooit de zaal in lachen weten uitbarsten bij een klassiek concert, maar toen ze de handen aan de mond zette en in gejodel uitbarstte, werd het zelfs de meest gedistingueerde gasten even te veel

Dit is niet eergisteren opgenomen, maar een random youtube vondst van hare Ceciliaheid.

Über Pos und Rücksäcke

Man met blote kont stapt op de tram. Oostenrijkers vertrekken geen spier.
Na een paar haltes staat blote-kont man recht (ja, hij was op een stoeltje geen zitten … *brrr*) …

Andere reiziger: Entschuldigung, deine Rucksack ist offen! (Excuseer, uw rugzak staat open!)

Andere reizigers beamen dit.
Voor wie het zich afvraagt, dit was geen eufemisme voor “hey, we zien uw kont”, zijn rugzak stond daadwerkelijk open.

Oostenrijkers …