Können Sie das wiederholen bitte?

Zondagavond aangekomen in Wenen na een tochtje geklemd tussen bagage op de achterbank. Na een nachtje op hotel in afwachting van de sleutel van mijn kot en een ontdekkingsronde met die Eltern ben ik begonnen aan het – hopelijk niet al te lange – proces om alles hier in orde te brengen.

Cake! (klik op de link om foto te zien)

 Ik lig nu even uitgestrekt op mijn bed na een hele voormiddag betrekkelijk vruchteloos heen- en weer lopen. Mijn bed dat zich trouwens in een zeer ruime en goed ingerichte kamer bevindt. Heb twee kasten, bed, bureau, bureastoel, iets tussen een zetel en een stoel, nachtkastje en drie onuitgepakte dozen. In mijn appartement zijn er nog twee andere kamers waarvan voorlopig nog maar eentje bezet …

Eerste ontdekking: dingen in Wenen zijn vér.

Ik heb een leuke Spaanse appartementgenote genaamd Carolina (uiteraard, what else … ), die hier al een weekje is en in het gebouw ook al twee andere – uiteraard Spaanse – mensen had leren kennen. Ze is best grappig want ze studeert al drie jaar in Edinburgh en spreekt dus Engels met een zeer zwaar Spaans (everything is bery bery far!) én Schots accent (tha’s brilliant!). Maar ze is heel lief en we blijken op het eerste zicht best veel dingen gemeen te hebben. Ik heb dus al een partner in crime om naar de erasmusactiviteiten te gaan (er is hier een overkoepelende erasmusdienst “ESN” voor alle faculteiten, ‘t is dus niet zo dat er per faculteit andere activiteiten georganiseerd worden zoals bij ons).

Gisteravond zijn we met ons vier naar de “Down Under” gegaan, de erasmus bar. De naam van de pub is een kleine steek naar het feit dat veel niet-Europeanen het verschil niet kennen tussen “Austria” en “Australia”. No, there aren’t any kangaroos in Austria! Slechts twee trams en één metro-ritje verwijderd van ons gebouw … Als je Leuven gewoon bent, is een half uur onderweg zijn naar het lokale watering hole wel even slikken. Als je dan al niet héél veel zin hebt (en het is -10° …), doe je de moeite vrees ik gewoon niet meer. Maar de angst voor een vriendenloos bestaan jaagt er ons vanavond toch weer naartoe. ‘t Is nl. elke dinsdagavond “Stammtich” en dan zou het dus ambi moeten zijn (quod non gisteravond). En wat drink je daar dan zoal? Bier of iets dat hier nogal populair is genaamd “Stürm”. De naam is intenser dan het drankje, het is naar het schijnt een tussenproduct bij het produceren van wijn. Not quite druivensap, not quite wine. Of zoals de spanjaarden het beschreven “sangria zonder fruit”. Het is wel lekker, bestaat zowel in rot als weiss, giet binnen als limonade en als je een Leuvense pint gewoon bent, moet je er denk ik behoorlijk wat van consumeren om luchtig te zijn (niet dat ik dat uitgetest heb gisteravond, zo goedkoop waren ze niet).

Deze ochtend ben ik overgegaan tot actie en heb’k (bijna) alle diensten waar ik mijn gezicht moest laten zien aangedaan. De erasmuskerel van mijn faculteit was er niet, inschrijvingen voor de Deutchkurs beginnen pas volgende maandag en het ESN is maar twee dagen per week open en uiteraard was vandaag niet zo’n dag … Ik heb me dus eigenlijk enkel kunnen aanmelden bij de Mobilitätsbeamte en moet nu een week wachten op mijn studentenkaart enzo. Vrijdag houden ze wel een kleine samenkomst om alle praktische dingen uit de doeken te doen. Ik mag de meeste dingen dus morgen wieder probieren

Dat is dankzij het goede openbaar vervoer gelukkig niet zo’n groot probleem. Hoewel mijn kot in het 17. Bezirk ligt en dus niet echt pal in de “Innere Stadt”, is het vlakbij de Hauptstr. alwaar de tram passeert. En er is een tramhalte vlakbij het Juridicum (de rechtsfaculteit) en vlakbij de Universitätscampus.

Zoals je ziet is het best een indrukwekkend gebouw en naar het schijnt, zijn de meeste lessen daar. Ik ben toch wel opgelucht dat er niet ge-aula-hopt moet worden à la Leuven want dat zou wel eens een tijdrovende bezigheid kunnen worden.

Juridicum.

Ik ben ook een grote fan van de Universitätscampus, waar je een aantal algemene diensten vindt (de ÖAD, de studentenradio, de taalcursussen etc. …). Het is een gigantisch vierkant gebouw met een “binnenplein” dat eigenlijk een groot park is. In dat park staat een supermarktje (jeuj!), verschillende eet- en drinkgelegenheden en zelfs twee speeltuintjes. Het loopt er dan ook vol met moeders met kleine kindjes, gepensioneerden die op een bankje in de zon zitten, professoren en studenten die her en der liggen, zitten, hangen met een koffie. Je zou er eigenlijk een luchtfoto van moeten maken om het te illustreren.

Een van mijn favoriete ontdekkingen van de dag was op de dameswc op campus waar een nivea automaat hangt. Voor een halve euro kan je daar een klein blikken potje nivea uithalen. Het is denk ik niet speciaal nuttig, maar vind het om onverklaarbare redenen fantastisch

Nivea

Ik ben trouwens mijn eerste nacht hier gestoken door een gigantische mug met als resultaat een muggenbeet de maat van een uit de kluiten gewassen m&m. Daar moeten ze geen gewoonte van maken!

Liebe Grüsse und bis bald!