Vorige week had Frau Stollhof (en niet Frau Stolltz zoals ondergetekende verkeerdelijk verstaan had) misnoegd vastgesteld dat we nog steeds manloos door haar dansles zwiepten. Met een verontrustend, “we geven de moed niet op, meine Damen!” stuurde ze ons naar huis. Fast forward naar deze week, donderdagavond. Bedekt met een laagje poedersneeuw (Mez & Es in de sneeuw) vielen we twintig minuutjes te vroeg in de dansschool binnen, om begroet te worden door de heftig gesticulerende wenkbrauwen van Frau Stollhof.
Ich habe dich ein Mann gefunden!
En jawel, daar stond hij, enigszins bedremmeld. Een man. Of beter gezegd: één man. Voor ons drieën. Er wordt aan gewerkt, meine Damen. Es ist ein Beginn, nicht wahr.
De arme jongen zag er ongeveer 17 uit en bleek bij nader onderzoek het zoontje van vrienden van onze sehr beliebte Frau S te zijn. Terwijl ze ons voorzag van een glas water – het beste leidingwater ter wereld, meine Damen! – wisselde ze heftige blikken met de prooi. We wisten niet goed welk gevoel primeerde, slappe lach of gêne om het feit dat ze werkelijk een zoektocht gelanceerd had.
Onder haar toeziend oog leidde hij ons elk om beurt door de zaal, terwijl de overblijvers zich giechelend zusammen setzten. Het slachtoffer bleek Benedikt te heten en niet 17 – pardon! – maar 20 lentes jong te zijn. Close but no sigar, Frau S. Ze kent me nog niet zo goed, vrees ik.
Het moet echter gezegd worden dat het een uiterst charmante jongen was, die er duidelijk enorm plezier in vond onze prins zonder paard te spelen. Na de les hielp hij ons allemaal in onze jas, sjaal, muts, wanten … en leidde ons rond in een besneeuwd Wenen. Zeer informatief eigenlijk, hij wist veel grappige anekdotes en typisch Oostenrijkse feitjes te vertellen.
Onder de witte kerktorens van de Stephansdom werd er nog gewiener waltzt (Wiener Waltzen), om dan de avond te eindigen in een Mexicaans aandoend restaurantje. Hij werd voor de moeite beloond met enkele goedgemikte sneeuwballen op de terugweg. We’re a tough crowd.
Met een handkus en de belofte dat hij volgende week terugkomt, werden we de nacht in gestuurd.
En met een geamuseerde glimlach op de lippen kropen wij in bed.
Waar heb jij die muts vandaan? Of is dat een typisch weense aangroei?
Esther: Dat is de hoofdvraag die je je stelt bij dit verhaal? H&M, 4,50 euro, heb’m ook in’t zwart.
Vandaag nog zagen we op de teve zo een Oostenrijks sneeuwtapijt.Geniet !!!!!!
Wat uw dansles betreft Estherke, heb ik al spijt dat ons jubileumfeest voorbij is. Ik zou genieten van een demontratie ” wienerwaltz ” maar dat kan nog komen hé.Uw oma leeft mee.. een kus van oma
Esther: Inderdaad, want die dans vergeet ik nooit meer! Heb gisteren gewiener waltzt met een zeer kwieke opa die me zo ongeveer over de dansvloer gedragen heeft. En zeer kritisch was wat betrof mijn danskunsten
Voila, ik wist het!
Ik ben begonnen met mijnen Hollander, Eline ging lustig door met haren Mexicaan.
En ons Esther komt thuis met een Mozartkügeltje.
Groetjes van uw liefste (jaja, echt) tante!
Joke dus
Voor ‘t geval je dat niet zou doorhebben!
Esther: begint gij ook nie he