Stuff

 Meisjes, ik maak me ernstig zorgen (mannen, ik ga er stereotyperend  vanuit dat de komende paragrafen jullie niets zullen zeggen).

Het begon al mijn tweede week hier, toen ik mij bij de h&m een jurkje “zwangerschapsmodel” aanschafte. Altijd afgedaan als totaal onflatterend – onder het motto: maak het meeste van die taille, nu ze er nog is! – , maar nu ochtenden van opstaan om 7 uur eerder regel dan uitzondering zijn, zie ik er de grote voordelen plots van in: paar nylonkousen aan, jurkje over uw kop trekken en ready to go.

Maar het werd erger … de laatste weken begeef ik me ook in het straatbeeld met mijn laarzen over mijn skinny jeans. Dat zijn twee verontrustende vliegen in één klap: laarzen in skinny jeans. Voorheen een reden tot genadeloos bespotten (opmerkingen à la “waar heeft die haar paard geparkeerd?” waren niet van de lucht), nu ook aan mijn eigen voeten.

En alsof dat allemaal al geen reden tot rood alarm zou zijn, moet ik nu ook bekennen dat ik me een wollen jurkje aangeschaft heb. Wol. En ik overweeg het morgen uit te dragen met een brede riem geleend van één van de buren. Een niet functionele riem over een kleedje.

Ik vrees voor de toekomst, meisjes. What’s next? Formal shorts, leggings, sleehakken? Zie je me binnenkort een club binnenstappen, gekleed in niets meer dan nylonkousen en een oversized tshirt?

Of het gruwelijkste vooruitzicht van allen: stap ik in december van het vliegtuig met een burberry sjaal stevig om mijn gepoederde hals gedraaid?

Aaaaaaah.

In other news, mijn fashionsense is niet het enig dat ineen stuikt de laatste tijd. Ook onze keuken begeeft het langzaam maar zeker. Na een periode waarin al ons voedsel verdacht snel beschimmelde, kwam één van ons in een zeldzaam moment van luciditeit tot het inzicht dat het wel eens zou kunnen liggen aan onze frigo, die namelijk niet koud is (no shit, Sherlock). Van de werkman kregen we de geniale tip: zet hem eens aan en uit.

Ik: Well, I guess we better take all our perishables out and defrost it.

G: Perishables??

Ik: It’s a word. How would you call it?

G: Uhh, “stuff”. Only the Queen says “perishables”!

Ik: The Queen doesn’t know what perishables are, dear.

Intussen zijn we een week verder (my eggs, they’ve perished!) en hebben we nog steeds geen functionerende frigo. Aangezien een ongeluk nooit alleen komt, valt tegenwoordig het licht uit als we het fornuis aanzetten. En gisteren was ik aan het afwassen toen plots een of andere plank loskwam uit het keukenkastarrangement en onzacht op mijn voet landde.

Het zal u niet verbazen dat wij vanavond gaan uit eten.