Over afscheid

Te veel afscheidsfeestjes, een voedselvergiftiging en een bezoekje van Nathalie later vind ik de weg nog eens naar hier. Het einde van de examens kwam geen dag te vroeg en heb mijn niet-geheel-zelf-opgelegde gevangenschap sindsdien uitgebreid gecompenseerd. Het aanbreken van een nieuw semester betekende ook helaas het vertrek van een heel aantal mensen die me in de voorbije maanden nauw aan het hart waren komen liggen. Er is nog uitgebreid gewined en dined, gekoffied en gecaked, en vele stapjes in het Weense nachtleven gezet. Hopelijk was het geen afscheid voor altijd, maar mogen we elkaar nog terugzien op toekomstige omzwervingen van de wereld. Ben ook weer een levensles rijker, namelijk dat de “seafood burrito” nooit een goed idee is. Dat was afscheidsfeestje nummer 2 en heeft helaas een lichte schaduw geworpen over afscheidsfeestje 3 en 4.

Heb Nathalie net uitgezwaaid (voor haar ongetwijfeld spetterende verslag van haar driedaagse, check back soon) en een lichtjes misselijk gevoel nestelt zich al sinds deze ochtend in mijn maag. Waren het de Schinkenfleckerln, de taart, de midnight schnitzel? Hadden we daarnet die worst aan ons moeten laten voorbij gaan? Wie zal het zeggen, hoop gewoon dat ze thuis geraakt is mét maaginhoud en dat ik maandag naar Rusland kan vertrekken zonder voedselvergiftiging nr 2. Mogelijkheden genoeg om die in Rusland zelf op te doen, lijkt me.

Ik zal regelmatig een poging doen om me te melden vanuit Rusland en Polen (in de veronderstelling dat de hostels daar ook beschikken over een computer met internetconnectie), dus stay tuned voor nieuws uit het Kremlin. Da!