Lang verwacht, nooit gedacht … het verslag van Nathalie’s bezoek begin februari! Zal me binnenkort ook zelfs eens toeleggen op een update maar moet er nu snel vandoor naar mijn eerste basketbal les … in de veronderstelling dat ik die ervaring overleef, hoort u mij gauw weer.
Het begon allemaal al ‘s morgens in de vroegte, mezelf kennende allemaal iets té vroeg, want ja, ik zou maar eens te laat moeten zijn! Maar de trein nemen van Leuven station naar Zaventem bleek bijzonder eenvoudig. Desondanks heb ik twee Amerikanen gered van eindeloos lang blijven wachten op een trein die nooit zou komen op spoor 1b, not the same als spoor 1a uiteraard.
Op Zaventem voelde ik mezelf nogal posh tussen de zakenmannen en op een semi-leeg vliegtuig vertrokken we naar Vienna! Sky Europe blijkt Oost-Europees en ikzelf had nog nooit zo’n knappe airhostessen gezien, leek werkelijk de cast van Matroesjka’s. Ook mijn eerste ervaring met een Weense vond hier plaats, Miss tijgercoat had migraine, ik geen sympathieke buurvrouw.
Aangekomen in Wenen was het nog even de trein nemen naar het centrum en een bericht sturen naar ons Essie, the eagle has landed!
Toen ik de trein dan uitkwam zag ik gelukkig Esther staan, boeken aan ‘t kiezen voor in Rusland, sjance, want ze dacht dat ik langs de andere uitgang ging komen enzo, enfin ja, een misloop was vermeden! Zoenen werden uitgewisseld en we konden vertrekken naar das kot!
Eerste stop: de Pakistaan! All you can eat for all you want to pay, yeah baby!
Bij aankomst in haar huisje bleek de poetsvrouw nog niet gepasseerd, stress! Want als die mij betrapte kon Esther wel eens bijzonder dakloos worden. Vanaf toen begon ook de panische angst voor de kuisvrouw. De mythische verhalen ontwikkelden zich, de kuisvrouw nam reusachtige proporties aan, in oogverblindende outfits (but not the good kind) en verspreid langzaam maar onmiskenbaar de geur van brandende sigaretten. (waar rook is…)
De eerste dag gingen we ook nog even de stad in, waar ik meteen stil hield bij de eerste souveniersshops, wat Esther best wel grappig vond, maar soit, ik schaam me zelden om toeristje te spelen! Ik trek mijn grens bij Brits- fish- and- chips- eten op de playa del sol. En ja, ik zal er zelf maar over beginnen, het was toen dat ik de legendarische woorden sprak: ‘who the fuck is keizerin Elisabeth? Wij willen Sissi!’. Na een snelle up- date van de ware Oostenrijkse geschiedenis was ik weer he-le-maal mee! Laat me ook deze kans aangrijpen om mijn groot ongenoegen te uiten over de filmindustrie. Jarenlang heb ik gefasineerd en mijmerend naar de Sissie films gekeken. Kom ik eindelijk in Wenen, blijkt zij een anorexische zaag en hij een lelijke grijsaard met hangsnor, my god, mij hadden ze goed liggen!
Next stop: een van de oudste konditoreien van het land, mijn excuses voor het niet meer herinneren van de juiste namen allemaal, ‘t is allemaal niet even gemakkelijk! Moeilijk kiezen tussen al die taartjes, het werd een marsepeinen chocoladebol. Uiteindelijk heb ik mijn meerdere moeten erkennen, er is een grens aan de hoeveelheid boter die een iemand kan opschransen op een dag. Maar lekker was het wel! Thank you Essie!
Verder nog een echte toeristenbusrit met reisleider Esther langs de grootste highlights, het parlement, stadhuis,…
Soit, gauw was het al tijd om te gaan eten in de ‘centimeter’, of iets dergelijks. Een oerdegelijke Oosternrijkse keten. Ideale kans om iets Oostenrijks te eten, allemaal part of ‘the Vienna experience’! hier ondekte ik ook ‘Almduddler’ een lekker plat ice teatje gemengd met fanta. Mjammie! Verder aten we iets macaroni achtig, maar 100% puur Oostenrijkse macaroni! De resten werden verpakt in grote alliminiumballen, waarvan ik hoop dat Esther ze al heeft weggegooid uit de frigo!
Die avond maakte ik ook kennis met al Esther haar huisgenootjes en erasmusvriendjes, waarvan zij, jammer genoeg, die avond van twee ervan afscheid moest nemen.
De volgende ochtend was het reeds vroeg alle hens aan dek, the Vienna experience kom nu echt van start gaan. Stop een: een van de paleizen van onze Sissie. Voor iemand met anorexia heeft ze bijzonder veel servies, uitgebreid gefotografeerd door mezelf. (Waar zijn die foto’s eigenlijk Essie?) een kast van een huis neemt de hele voormiddag in beslag, ’s middags kon u ons vinden in de plaatselijke Mcdo. De Amerikanisering van de Vienna experience.
In de namiddag volgende nog een hele resem besienswaardigheden waarvan de namen me uiteraard allemaal ontsnappen. Er was de muurschildering van de vrienden van Klimt en himself. Er was het gigi museum met de vier verdiepen waar we het allebei even moeilijk kregen, er was het buitenverblijf van de feestprins, the Belvedère, prachtig mooi, maar wel voorafgegaan door een stevige bergop!
Uiteraard was er ook tijd voor Konditorie Aida, jaren vijftig gemengd met chocolade, ik ben een fan.
Van de ene konditorei ging het langs de winkelstraat naar de andere, the starbcuks, shame on us! Hier zaten we wel maar even, in afwachting van de Weense Opera!
Na lang aanschuiven en onze zakdoeken te hebben vastgebonen op het tweede balkon, kon Cosi fan tutti beginnen! Het was mijn eerste opera, en de balans is betrekkelijk positief. Alleen deden de voeten pijn, veel pijn, na een dag door Wenen te zijn getrokken. Volgens Esther viel de opera een beetje tegen, de decors enzo, maar soit, all part of the Vienna experience en dan is everything A okay!
Die avond werden we nog uit eten genomen door een sympathieke, viool spelende Franssprekende, Spanjaard in de bar met, and I quote, ‘de knappe serveersters en het huisgemaakte bier’. Bier niet voor mij, slechts nog een dag om Almduddler te lurken! Na deze avond was ook: ‘eten van Wiener Schnitzel’ geschrapt van de to do list.
En erna: huiswaarts keren! (joggen achter de tram die dan nog een halfuur bleef staan!)
De volgende ochtend was alweer de laatste dag in Wenen, de laatste dag samen met Esther. Hoe beter dan die te starten door een konditorei bezoek! Aan koffie en taart heb je nooit genoeg niet waar? Verder stond er ook een bezoek op het programma naar de begraafplaats van de Oostenrijkse koninklijke familie.
’s Middags werd er nog gegeten, Oostenrijkse worst uiteraard, zonder wurst geen complete Vienna experience, mit almduddler.
Vele uren al etend met Esther gesleten, valt me toch altijd op hoe vlot we dan met mekaar kunnen praten, desondanks een paar maanden met minder contact.
Iets té lang gepraat misschien, uiteindelijk nog in pure stress twee metro’s naar het station genomen. Hier maak ik vermelding van Esther haar heldendaad, die al spurtend door het treinstation voor mij een kaartje is gaan halen, om mijn stresserend hartje gerust te stellen dat ik mijn trein, en dus vliegtuig, niet zou missen. Wat een schatje toch!
Het afscheid was daar, bezoekje was veeeeel te kort. Was wel echt enorm leuk om Esther te zien, bij te praten, te zien waar ze leeft en wat ze zo al doet in haar nieuw dagelijks bestaan.
Ik hoop dat een nieuw weerzien niet te veraf is! De Vienna experience is alvast nog niet volledig compleet, dus een tweede bezoek zit erin! Een dikke merci aan mijn reisleidster, Wenen was wunderbar!
wat ben ik blij dat ik uw “dagboek” weer kan in zien.Al moet ik toegeven dat ik begin te neuzen in “facebook”. Maar als ik het goed voor heb, moet ik wachten op een woordje van u.(volgens uw papa moet ge mij aanvaarden als een”vriendinnetje”) Enfin ik zie en wacht wel af.Ik hoop dat ondertussen studies en andere “belangrijke” zaken schitterend evolueren,maar vooral dat we u gauw eens terug zien.Met een dikke knuffel van uw oma en zeker ook van uw opa.